alp

BELKİ

Belki, Yaratanımız yanlış insanlarla tanışmamızı istedi.
doğru insanı tanımadan önce, böylece en sonunda
doğru insanla tanıştığımızda, bu hediyenin ne yüce olduğunu anlamamız için.

Belki, mutluluk kapısı kapandığında, başkası açılıyordur,
fakat böyle zamanlarda kapanan kapıya öyle uzun bakarız ki,
bizim için açılan diğer kapıyı görmeyiz bile.

Belki, en iyi arkadaşlık, sallanan bir koltukta beraber sallandığınız,
tek bir kelime etmediğiniz, ve giderken bunun
hayatınızdaki en iyi sohbet olduğunu düşündüğünüz kişilerde saklıdır.

Belki, elimizde olanın kıymetini kaybettiğimizde
anladığımız doğru olabilir, fakat elimize gelene kadar
neler kaçırdığımızın farkına varamadığımız da doğrudur.

Birine sevginizin tümünü sunmak, asla sizi de aynı şekilde
seveceğinin garantisi değildir. Sevgiye karşılık beklemeyin;
Sadece sevginin karşıdakinin kalbinde büyümesini bekleyin;
fakat olmazsa da, sizin kalbinizde büyüdüğüne emin olun.

Birine çarpılmak için bir an yeterlidir, birinden
hoşlanmak bir saat, ve birini sevmek içinde bir gün
yeterlidir, ama birini unutmak ise bir ömür sürer.

Görünüşe aldanmayın; kandırıcı olabilir. Zenginliğe
aldanmayın; yok olur gidebilir. Sizi güldüren birini
seçin çünkü karanlık bir günü aydınlatan şey bir
gülümsemedir. Kalbinizi gülümsetebilen birini bulun.

Öyle zamanlar vardır ki, bazen birini öylesine çok
özlersiniz ki, onu hayallerinizden çıkarıp,
gerçek hayatta kucaklamak istersiniz.

Hayal etmek istediğiniz şeyi hayal edin, gitmek
istediğiniz yere gidin, olmak istediğiniz kişi olun,
çünkü yaşayabileceğiniz tek bir hayatınız var, ve
tüm bunları yapabilmek için tek bir şansınız.

Sizi tatlı kılacak kadar yeterli mutluluğunuz olsun,
güçlü kılacak kadar acı deneyiminiz, insan kılacak kadar
üzüntünüz, ve sızı mutlu kılmaya yetecek kadar umudunuz olsun.

Daima kendinizi başkalarının ayakkabılarına koyun.
Eğer ayaklarınız acıyorsa, o kişininkiler de acıyordur.

En mutlu kişiler, her şeyin en iyisine sahip olanlar değildir,
onlar karşılarına çıkan her şeyin değerini en iyi bilenlerdir.

Mutluluk, ağlayanlar, incinenler, araştırma yapanlar, ve
çabalayanlar için vardır, çünkü böyle insanlar hayatlarına
giren her insanın önemini takdir edenlerdir.

En parlak gelecek, unutulmuş bir geçmişin üstünde yükselir,
geçmişinizdeki kalp kırıklıklarını ve hataları silmezseniz
hayatın içinde ilerleme şansınız olmaz.

Doğumunuzda siz ağlarken çevrenizdeki herkes gülüyordu,
öyle bir hayat yaşayın ki öldüğünüzde gülen siz olun,
ağlayanda çevrenizdekiler.

Hayata dair duyarlı bir Zatın kaleminden alıntı.

Mehmet ALP

GÖZLERİNE KİLİTLİYİM

Gözlerinde kilitliyim ben, sense yüreğimde mühürlüsün. En yalnız zamanlarımda sana açıyorum gözlerimi. Işığı sende görüyorum. Hep parlıyor gözlerin, sönmüyor hiç. Ben de seninle parlıyorum.
Oturuyorum bir köşede. Öylece durup seni hissediyorum, sanki yanımdaymışçasına. Derin bir nefes çekiyorum hayattan, sonra öksürüklere boğuluyorum. Odam yokluğunla dolu, dünyam yokluğunla.
Her nefes alışta yeniden boğuluyorum. Sonra yine yokluğuna sarılıyorum.
Ne garip değil mi ? Ne tuhaf. Hafızamı yitirdim belki de. Kim bilir ne zamandır böyle üşüyorum. Kim bilir seni ne zamandır böyle çok seviyorum. Bilmiyorum. Ve sana doğru attığım her adımda bilmediğim çukurlara düşüyorum. Ağlamak istiyorum her yalnız kalışımda. Ya da en kalabalık anlarımda. Düşünmemek için; düşünüp de üzülmemek için ağlamak istiyorum.
Olmuyor. Parçalanan şarkı bile eskisi kadar parçalamıyor içimi. Öylesine alışmışım ki parçalanmaya, kendimi parçalamaya. Artık daha fazla parçalanamıyorum. Özlemekten değil inan. Düşünmekten hiç değil. Düşünememekten, düşünmek istememekten. Düşüncesizliğimden.
Uzun süredir aynı yerdeyim; gitmekle kalmanın yol ayrımında. Birine adım atsam arkamdan ağlıyor bir diğeri. Hangisi nereye götürüyor bilmiyorum. Belki de bir süre sonra ikisi de yine aynı yerde -yani sende- birleşiyordur. Yürüyen ben olduktan sonra başka ne beklenir ki.
Şimdi yeniden başlatmalı şarkıyı. Artık pek etkilemiyor beni ama yine de alışkanlık işte. Eksilmemeli kulaklarımdan. Sessizliği sevmiyorum biliyor musun. Ağlarken bile hüngür hüngür ağlıyorum. Aslında hiçbir şeyden korkmuyorum. Ne sessizlikten, ne sensizlikten ne de sevgisizlikten.
Ama öyle tuhaf ki bu his. Boşlukta olmak, fezada kaybolmak gibi. Sanki görüp elini uzattığın bir çiçeğin başkaları tarafından çok önceden sahiplenilmiş olması. Benimse bundan bihaber olmam.
Yani tuhaf işte. Yüreğim bulanık. Aklım bulanık. Gözlerim yorgun. Kısacası ağır yük sensiz yaşamak. Bilmelisin ki kolay kolay taşınmıyor. Şarkım artık susmuyor. 4. kez yine aynı şarkı çalıyor. Artık o da parçalanmıyor, ben de. Ne güzel işte.
Belki de parçalanmak birkaç gün önceki kadar yakmıyor canımı. Peki öyleyse neden yüreğimdeki bu eksiklik ?

Artık hayatımda keşke dediğim onlarca şey var. Ve ilk seninle başladı bu serüven. Keşke..keşke..keşke.. Hepsini sıralayamam elbette tek tek. Ama içim yığınla keşke dolu. En çok da sen. Seninle doldu yine içim.

Bugünlerde böyle işte, hasretine hergün bir yenisini daha ekliyorum. Sanırım mevsimden.. kış geldi ya, kar başladı artık. Ama artık sen yoksun...Onca zamana rağmen ben yine de alışamadım yokluğuna. Yağmurlar bana hep seni hatırlatıyor ve gözlerim yine pencerede asılı kalıyor. Hani olur ya belki yine...olmaz ya, neyse işte!..

Ben istemiştim oysa gitmeni. O da bir keşke ya ..neyse. Gidişinin birşeyleri düzeltmeyeceğini biliyordum aslında. Benimki "bizim" hayatımızı koruma çabasıydı..doğru olandı..Biliyordum ama, canım birgün ellerini tutmak isteyecekti, birgün üşüyecektim.. Gerçi bu titreme nöbetleri hayatımın daha kaç yılını alır bilmiyorum. Zaman öylece akıp gidiyor. Herşey değişiyor, ben değişiyorum. Seninle kopup gittiğimizden bu yana birçok şey değişti hayatımda. Sen değiştin, içimdeki yerin de..

Özlüyorum seni sadece, yokluğunsa hala alışmaya çalıştığım bir olgu bunca zamandan sonra bile.. Sen geçmişimin bir parçası oldun artık. Sana dair herşeyi yaşattım, hepsi hafızamda yaşadıklarımızın. Ama sen olmayınca, yüzünü hatırlamakta zorluk çekiyorum zaman zaman. Sana hiç benzemeyen fotoğrafına bakıp, aklımdaki parçalarını birleştirmeye çalışıyorum o zamanlar..

Bugünler böyle işte..Üşüyorum..hem de çok..Çok kırgınım.Sana dair çok şey var aslında içimde anlatmak istediğim. Nasıl anlatılır bilmem ki; "Seni çok özledim!" desem ya da "seni çok seviyorum" desem yetmeyecek içimdeki boşluğa. Susuyorum! Yine susuyorum ama bu kez gözlerinin içine bakamadan. Gözlerini getirmeye çalışıyorum aklıma...olmuyor. Tek hatırladığım gözlerinin güzel olduğu.. "